چرا بعضی از غذاها رو میشه فهمید و بعضی‌ها رو نه؟ امروز در حین یک کشف و شهود درازآمیز، یک دلیل خیلی خوشگل پیدا کردم، بعد از عمری توجیه بلاوجه! یه چند سال پیش کتابی بود که (یادش بخیر) نویسنده‌اش گفته بود که از تراریخته نترسید، چون باید این واقعیت رو قبول کنید که هر روز کلی ژن تراریخته و نریخته به خندق بلا سرازیر می‌کنید. خب، از طرفی خیلی وقته معلوم شده ژن و ژنتیک در کار خواب و خوراک و مهر و خیال و عشق و آمیزش هست. پس میفهمیم چرا نمیشه بادمجان رو فهمید، یعنی ژن‌های محترم هیچ بادمجانی در ژن‌های دستگاه گوارش من فهم نمی‌شوند. یا مثلاً کله‌پاچه یا کدو … یا برعکس خربزه – مشهدی- لابد کدهای ژنتیکی داره که باعث میشه حداقل سه چهار کیلوش رو به‌خوبی فهم و هضم کنم. کلاً بی‌دلیل نیست که هضم کردن یک نوع فهمیدن عمیقه.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *