به گمانم کم‌کم وقتش رسیده است؛ توازن سن و سال در میانه راه تولد و مرگ، فروکش کردن شور و اشتیاق، دست کشیدن از آرمانخواهی و بلندپروازی؛ کاسته شدن از شدت و حدت تنانگی و نیاز به آرامش و البته تکرار ملال‌آور دلخوری‌ها باعث می‌شود که به این فکر بیفتم که کم‌کم زمان بخشودن و بخشیده شدن فرا رسیده است. حتماً بخشودن را باید اول از خودم شروع کنم؛ تا بعد به دیگران برسم. البته ممکن است دیگران برای خود قصوری قائل نباشند و بسا که حق هم داشته باشند. برای همین باید از آنها هم درخواست بخشش نمود. در هر حال، امید دارم به بخشایش چنان دوستان و دشمنانی؛ دور یا نزدیک، در دسترس یا بیرون از آن. بشارتم باد که زمانه، زمانه نرم شدن است، و خرد شدن و آنگاه خاک شدن که از پی خواهد آمد به‌زودی!

 

0

1 دیدگاه

یک نفر · دی ۲۸, ۱۳۹۷ در ۹:۱۱ قبل از ظهر

شاید خیلی زود باشه خاک شدن.

0

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.