به نظر من که دهه ۶۰ برای خودش کسب‌وکاری شده این روزها. یک جور برند برای حسرت خوردن به گذشته و فخر فروختن برای اینکه من چیزی دارم که باعث می‌شود جزو نسل سوخته محسوب بشوم. کسب و کاری نشده برای فروختن کتابهای اول دبستان و پاک‌کن‌های دورنگ، برای پست‌های تکراری و پربازدید شبکه‌های اجتماعی؟ تازه بعضی‌ها که شم و قلم بهتری هم دارند، از خاطرات دهه ۶۰ کتاب می‌نویسند و می‌دهند به خورد خلق الله. بدتر از همه اینکه خیلی از ما که در دهه ۵۰ هم به‌دنیا آمده‌ایم چون مفهوم دهه ۵۰ برند نیست و البته چیزی از دهه ۵۰ نفهمیده‌ایم و کودکی‌مان در دهه ۶۰ بوده، خودمان را می‌چسبانیم به دهه مذکور. راستی چطور می‌شود که دهه‌ها یک‌هو عوض می‌شوند؟ مثلاً تکلیف کسی که سال ۱۳۶۹ به دنیا آمده و بیشتر دهه هفتادی است تا دهه شصتی چیست؟

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *