«اشکالی نداره بهت بگم آدم مزخرفی هستی؟» راستش چرا، چون به نظرم توهینه. ولی خب از یه طرف دیگه حالا که فکرشو می‌کنم می‌بینم انقدرها هم توهین نیست. چون به نظرم تو به آدم‌هایی میگی مزخرف که منطقی باشن، گیرم که منطقی بودن باعث بشه هیچ چیز رو به‌راحتی قبول نکنن. گیرم که باعث بشه احساسات و هورمون‌ها رو خیلی جدی نگیرن یا مغرور باشن و بندگی نکنن، حتی خدا رو، چه برسه به آدمای دیگه. پس نباید ناراحت بشم از این حرفت. ولی خب، باز هم یک کم می‌سوزونه دیگه. لابد به خاطر اینه که آدم دوست داره خودش رو دوست داشته باشه. بماند که سخت‌ترین کار دنیا اینه که آدم با خودش رفیق باشه. بماند که عقل اجازه نمیده آدم خودش رو دوست داشته باشه، ولی احساسات چرا. نمی‌دونم، به نظرم اشکالی نداره بهم بگی مزخرف، حتی اگه یک‌کم درد داشته باشه. به گمونم دوست داشتن درد از رفیق شدن با خودم هم سخت‌تر باشه.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *